Boek | Wilkie Collins, Armadale

Een all time favorite  uit de Victoriaanse periode! Complexer dan Sherlock Holmes maar wel ongeveer dezelfde setting en sfeer. Klik voor meer informatie!

An all time Victorian favorite of mine. More complex than Sherlock Holmes but the same setting and atmosphere! 

Wilkie Collins (1824-1889) is een Victoriaans schrijver en de eerste auteur die een crime novel schreef, hij wordt door literaire critici gezien als vader van het detective genre, samen met T. S. Elliot. Destijds werden de boeken van Collins echter aangeduid als sensation novels. Zijn boeken zorgden voor veel opschudding in de maatschappij en in bijna elk voorwoord maakt hij excuus voor het eventueel ongepast gedrag van de karakters. Andere bekende boeken van hem zijn: The Moonstone (1868), The Woman in White (1859) en No Name(1862)ik heb de eerste twee boeken ook in de kast staan die tevens ook zeer aan te raden zijn.

Wilkie Collins (1824-1889) is a writer during the Victorian age and the first author who wrote a crime novel, literary critics see him as the father of the detective novel along with T.S. Elliot. At the time Collins’ books were controversial because his characters were true to life and not Romanticized his books were duped sensational novels. He also wrote The Moonstone (1868), The Woman in white (1859) and No Name (1862), the first two books are on my bookshelf as well and I greatly recommend them!

Armadale wordt aangeduid als een documentaire roman, dit omdat veel hoofdstukken alleen maar bestaan uit briefwisselingen en omdat alles op een documentaire-achtige manier verteld wordt door de ‘alwetende verteller’. Het verhaal gaat over twee verre neven die allebei Allan Armadale heten, de vader van de één had lang geleden de vader van de ander vermoord. Deze moord is als een schaduw over de levens van de neven. Echter, de ene Allan, die als alias Ozias Midwinter heet, weet wel van dit geheim en probeert de andere Allen te beschermen. De neven zijn heel verschillend: zo is Ozias een lichtelijk depressief karakter die veel piekert en is Allen iemand die altijd op zijn gevoel afgaat. Er gaat aan het geheim een hele voorgeschiedenis af waardoor bepaalde plotwendingen duidelijk worden. Zo speelde er een voormalig dienstmeisje, Lydia Gwilt, een sleutelrol in deze voorgeschiedenis en heeft in het ‘heden’ van het verhaal haar zinnen gezet op Allen, die door onverwachte overlijdens in zijn familie een rijke erfgenaam is geworden. Zij is echter niet te vertrouwen en speelt een cruciale rol in het ongeluk van de beide neven. Wel weet Miss Gwilt het vertrouwen van Midwinter te krijgen en zo drijft zij de neven langzaam uit elkaar met fatale gevolgen. Ook is zij verslaafd aan opium.

Armadale is said to be a documentary novel because most of the story line is written like an exchange of letters. The book is about two distant cousins who are both named Allan Armadale but do not know about each other, the father of one of the boys killed the father of the other a long time ago. This murder is like a shadow in the lives of both cousins. Luckily the Alans are not both named Alan in the story: one cousin does not know his official name is Alan Armadale and is therefore called Ozias Midwinter. Midwinter knows about the secret but never tells Allan when they become friends and so keeps his cousin in the dark about the secret and the fact that they are cousins. The cousins are like day and night: Allan is a cheerful lad who never lacks in spirit and does things on instinct, Ozias is a depressed man who tends to over think everything. The secret is told during the story and so explains certain turns of the story. For instance, there was a maid named Lydia Gwilt and she knows everything about the murder because she witnessed it, in the ‘now’ of the story she wants to marry Allan since he inherreted a large fortune. She can’t be trusted and plays a big part in the bad luck of the cousins. Miss Gwilt however earns the trust of Midwinter and drives the cousins apart.

Het boek leest, als je van de Victoriaanse schrijfstijl houdt, heel fijn weg. De schrijfstijl is ietwat ‘zwaar’ doordat er veel beschrijvingen zijn van de scenery en de gedachtegangen van de karakters. Zulke verhalen zijn vaak langzaam en komen rustig op gang, je moet het dus ook niet voor even tussendoor lezen maar er echt voor gaan zitten, en zijn vaak vrij ‘donker’: de locaties zijn wild (denk aan moerassen, heides, verlaten plekken) en donker, karakters hebben veel meegemaakt en dragen bijna altijd een heftig verleden met zich mee; het lot is onontkoombaar en de karakters ondergaan alles. Collins schrijft ook op deze langzame manier maar heeft meer dialogen in zijn verhalen en de beschrijvingen die hij heeft voegen echt wat toe, zijn boeken zijn wat luchtiger, dan bijvoorbeeld de Brontië zusjes (van Jane Eyre o.a.). De Victoriaanse romans kan ik altijd er waarderen omdat ik meer het gevoel heb echt met een karakter ‘in contact’ te komen dan met sommige moderne boeken.

If you enjoy the Victorian writing style, you sure enjoy this book. The style of writing is a bit heavy and slow because a lot of thought is put into the scenery and train of thought of the characters. Most of the Victorian novels are slow in the beginning, you can compare them to a diesel engine, but speed up later on. Such novels are dark and gloomy in characters who’ve been trough a lot and carry a lot of pain with them, but also in scenery: wild swamps and moors. Fate is inexorable and the characters are subject to fate. Collins is a child of this genre but has more dialogues than the Brontië sisters have and his stories are a bit easier to read. Which makes it a pleasant book to read! 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s